VUSLAT
13/2/2009
Acının en büyük ışığıydı alacakaranlıkta
Parladıkça pervanelere tuzak..
Yanmanın hazzından hissizdiler
Kaçmanın dürtüsünden uzaklaşarak
Düş avcısıydı tendeki ateş
Nefsin son üflemesiydi,
Yaranın kalbinde son vuruş..
Meyin dil ucundaki tadı
Karışırken
Düşürdü tetiği tayfın en beyazına
Mahşerin külleri havalandı
Yangın yeri hasletlerin
Bedeninden arta kalan..
İmkansızın dölünü dikti kafasına
Elinin tersiyle sıyırırken bile
Bakmadı ardına
Ve güne bulandı gece arsızlığıyla
Yırttı ar perdesini tüm zamanların
Diktaya geçişti başkaldırış
Yükledi günahı yeniay'a
Habersizdi ışık olan bitenden
Kesti cezasını vurdu ateşin har’ına
İfadesiz yolun çıkmazını..